Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Ιωνες 1890

Αντι ανακοίνωσης και σχολιασμού για το μάτς με τον παο θα δημοσιεύσουμε το άρθρο του Μιχάλη Λεάνη απο το site της Sportday που ανέβηκε και στα Κυανέρυρθρα Νεα.

Αφιερωμένο στους Επώνυμους και Ανώνυμους καναπεδάτους ΥπερΠανιώνιους που στην κριτική ειναι πρώτοι αλλα απο όραμα και πράξεις ειναι λίγοι.
Σε εκείνους  που στηρίζουν την ομάδα αλλα δε γουστάρουν τους Ιωνες ουτε την  διοίκηση της Παε και του Ερασιτέχνη η οποία φταίει για όλα τα άσχημα και όχι για τα καλά της φετινής χρονιάς , λες και αυτο που βλέπουμε καθε κυριακή στο γήπεδο έγινε μαγικά και  δε το έστησε, δε το στήριξε η διοίκηση.
Σε εκείνους που τα παντελόνια τους δεν έχουν τσέπες απο φόβο μη τους ζητήσει κανείς χρήματα.
Στον καναπέ σας λοιπόν  και διαβάστε άλλη μιά φορα το άρθρο και καλό είναι να μιλάτε λιγότερο.
Σας βαρέθηκε ο κόσμος.


Για τον Πανιώνιο που του αρέσει να μη λέει πολλά

Του Μιχάλη Λεάνη

Στην προετοιμασία μιας ομάδας χτίζεται η πίστη .Στις επίσημες αναμετρήσεις χτίζεται η αυτοπεποίθηση. Μόνο έτσι το δέντρο μεγαλώνει από την αρχή με τον κορμό του ίσιο, σαν ένα χέρι τεντωμένο που δείχνει τον ουρανό.

Ο χρόνος πλάθει συνειδήσεις , δοκιμάζει χαρακτήρες και αντοχές. Αν γνωρίζεις από την αρχή τον εαυτό σου πραγματικά τότε δεν κάνεις τον χρόνο εχθρό σου αλλά σύμμαχο σε μια διαδρομή που ο προορισμός και η τελική κατάληξη θα σε εμπνέουν μέχρι το τελευταίο βήμα.

Στον Πανιώνιο όλα ξεκίνησαν σωστά. Δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής τώρα δώδεκα αγωνιστικές μακριά από την αφετηρία που να μην παραδέχεται ότι από την προετοιμασία ακόμα κατά την διάρκεια δηλαδή εκείνης της άχαρης περιόδου της θεμελίωσης, όλα είχαν μπει σε μια σοφή σειρά από τους κατάλληλους ανθρώπους, ικανούς να μεταδώσουν σωστές ποσότητες ενέργειας και γνώσης σε σώματα έτοιμα να τα δεχθούν.

Τώρα στην ενδέκατη αγωνιστική όλα μοιάζουν λογικά. Ακόμα και οι 21 βαθμοί αλλά και η μοναξιά της τρίτης θέσης, συγκομιδή που αν την επικαλούνταν κάποιος αλαφροΐσκιωτος ή αιθεροβάμων στην αρχή του πρωταθλήματος αβίαστα η ομήγυρη χωρίς πολλά-πολλά θα τον χαρακτήριζε παράλογο και εξωπραγματικό!

Θυμάμαι ακόμα και τώρα την ευφορία που είχε δημιουργηθεί στην ομάδα αλλά και στον κόσμο , μετά το ανεπανάληπτο εκείνο ξεκίνημα , τις τρεις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, άνθρωπο της ομάδας να μου εξομολογείται ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως μια ήττα, τώρα μάλιστα που είναι νωρίς για να μάθει να διαχειρίζεται κρίσεις και κλυδωνισμούς.

Γιατί μόνο από την σωστή διαχείριση κρίσεων οι ομάδες μεγαλώνουν σωστά διορθώνουν λάθη και αδυναμίες , προσγειώνονται αναγκαστικά για να απογειωθούν ξανά όπως επιβάλλει το πρόγραμμα πτήσεων με απόλυτη σιγουριά και βεβαιότητα ότι όλα πλέον λειτουργούν κανονικά.

Και η ήττα ήρθε. Βαριά και αναπάντεχη η πρώτη για τους πολλούς, από τον Λεβαδειακό για να ακολουθήσουν άλλες τρεις από ΠΑΟΚ ,Ατρόμητο κολλητά και η πιο πικρή από Κέρκυρα.

Αλλά η ομάδα δεν σκόρπισε. Μετά από κάθε στραβοπάτημα , διόρθωνε το βήμα της και συνεχίζοντας να κρατά το κεφάλι ψηλά , κλέβοντας ματιές χαμηλά , έβρισκε τον ρυθμό της για να καλύψει το χαμένο έδαφος.

Έτσι ο Πανιώνιος απέκτησε ωριμότητα και σύνεση. Δεν ντύθηκε με ρούχα μεγαλύτερα από το μέγεθος του που θα τον έκαναν να μοιάζει με μικρομέγαλο, δεν βιάστηκε να μεγαλώσει γιατί όλοι τους γνώριζαν μέσα τους βαθιά ότι αυτό που λαχταράνε και προσδοκάνε είναι φυσικό και επόμενο να έρθει αν επιδείξουν εγκράτεια και υπομονή. Έτσι και έγινε, με αποτέλεσμα τέσσερεις αγωνιστικές πριν την συμπλήρωση του πρώτου γύρου όλοι να θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό ο Πανιώνιος να φιγουράρει στις τρεις πρώτες θέσεις. Αυτό το απόλυτα φυσιολογικό είναι η πρώτη μεγάλη νίκη του συλλόγου !!!

Παίκτες , προπονητές ακόμα και η περιβόητη πλατεία γνωρίζουν πλέον μετά από χρόνια ότι η ομάδα αυτή έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει. Από ετερόφωτο αστεράκι ανάμεσα στα τόσα άλλα στο αχανές σύμπαν να μεταμορφωθεί σε αυτόφωτο αστέρι σημείο αναφοράς στον ουράνιο θόλο.

Η διοίκηση ξέρει επιτέλους τι θέλει και το κυριότερο τι δεν θέλει και τι δεν χρειάζεται για να χαλάσει η συνταγή. Δεν μιλάει, δεν εμφανίζεται σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα(από την αρχή της περιόδου δεν έχω ακούσει ή δει ούτε ένα παράγοντα να ρητορεύει δημόσια), έχεις την αίσθηση ότι η ομάδα διοικείται από ένα σύνολο αόρατων παραγόντων αλλά η συνέχεια και η συνέπεια που επιδεικνύει ο Πανιώνιος μόνο αόρατους δεν τους καθιστά.

Τα ίδια ισχύουν για τον προπονητή . Σεμνός και αποστασιοποιημένος από τα κοινά περιμένει το τέλος ή την κατάλληλη στιγμή να εμφανιστεί στη σκηνή δίνοντας το παράδειγμα σε όλους. Ακόμα και οι παίκτες όταν τοποθετούνται το κάνουν με ένα τρόπο λιτό και σεμνό.

Οι ποδοσφαιριστές που οι φίλοι της ομάδας τους νοιώθουν κοντά τους είναι δικά τους παιδιά είναι η περιουσία του συλλόγου που όλα αυτά τα χρόνια δε εκτιμήθηκε σωστά!
Και τέλος η πλατεία, ο κόσμος που έπαψε να πετάει στα σύννεφα. Τώρα ξέρουν μετά από πολλά ότι τα σύννεφα είναι ένα μπιμπελό στον ουρανό για να τον ομορφαίνει και πως δεν χρειάζεται να πετάξεις τόσο ψηλά για να αισθάνεσαι ευτυχισμένος. Φτάνει να μπορείς να πεταχτείς λίγο από το έδαφος για να πανηγυρίσεις!!